Ziam XV

Zayn 

Liam

______________________________________________

Obudziłem się koło 11. Jutro Liam ma urodziny. Należałoby coś kupić.- Li, obudź się.

-Hmnm?- Przetarłem oczy.

- Nic. Chciałem pogadać.

Oparłem głowę o jego klatkę piersiową. - O czym?

- Temat zawsze się znajdzie.

-Jestem głodny. To temat?

-To idź sobie szybko coś zrób.

-Nie dam rady...

-Cokolwiek.

-Chodzić nie mogę!

-Wiem.

-Zayn...- Zamarudziłem.-  Okaż trochę skruchy, no.

-Skruchy? A co z tego będę miał?

-Co chcesz... Kurwa Zayn, jeść!

-Dobra dobra.- Wywróciłem oczami. Wygramoliłem się w łóżka. Wszedłem do kuchni. Zrobiłem mu jakieś śniadanie. Zrobiłem z tacą do pokoju. I to on miał być sługą. -Weźmiesz to.- Wyciągnąłem tabletkę.

-Muszę?

-A śniadanie musisz jeść?

-Daj mi to.- burknąłem niezadowolony.- Sobie nie pochodzę.

-A teraz jedz.- Zabrałem jeden talerz usadawiając się koło niego.

Bardzo szybko zjadłem całe śniadanie. –Dzięki.

-Nie ma za co.- Czekałem aż narkotyk zacznie działać.

Zacząłem mówić co mi przyszło do głowy. Po prostu poczułem nagłą potrzebę podzielić się ze światem swoimi jakże głębokimi przemyśleniami.

-Wolisz motory czy samochody?

-Motory są fajniejsze... ale nie umiem na nich jeździć... Głupie to.

-Jaki samochód ci się podoba?

- Ferrari... Ale czarne.- Odchyliłem głowę i wpatrzyłem się w sufit. Kolory migały mi przed oczami.

Ferrari. Czarne. Yhym. Teraz tylko jechać pozałatwiać. Kupić i już.

Nadal wgapiałem się w sufit. Słońce?

-Jak się czujesz?

-Zajebiście.-  Zaśmiałem się.

-To się cieszę.- Przyciągnąłem go do swej klatki piersiowej.

Wtuliłem się w niego, wdychając jego zapach.

Pocałowałem go w czoło.

Zacząłem pleść jakieś głupoty, które zresztą widziałem. Tęcze psy drzewa i takie tam.

Zaśmiałem się. Spojrzałem na zegarek.- Muszę iść.

Przytuliłem go mocniej.- Nie zostawiaj mniee.

-Muszę, skarbie.- Wstałem z łóżka.

-Ale Zayn...-  Zamarudziłem.

-Tak?

-Nie chcę zostać saaam.-  Ziewnąłem.

-Zawołać ci któregoś z chłopaków?

-I co ja niby z nimi zrobię?-  Karzę im złapać to coś za oknem? Głupia tabletka.

-Nie będziesz sam?

- I będą mi tu sterczeć i nic nie mówić, bo ja wcale nie chcę z nimi rozmawiać?

Westchnąłem.- Czemu mieli by nic nie mówić?

-Bo jak zaczną mówić to ja im będę musiał odpowiadać a ja nie chcę im odpowiadać, bo jeszcze nie wiem, ale coś wymyślę.

-Jak będzie niewygodny temat to ich olejesz, co?

-Niewygodne są fotele. Spałeś kiedyś w fotelu? Cały kręgosłup boli.

-Spałem. I zmieniasz temat. A teraz idę się ubrać.

-Ale...

-Ale?

- Ja nie chcę...- Kurwa, lubię te tabletki. Jakoś tak bardziej mówię niż myślę.

Wygodne.

-Czego nie chcesz?

-Żebyś jechał.

-Im szybciej pojadę tym szybciej wrócę. Chcesz coś ci załatwić, kupić?

-Jogurt chcę.- Stwierdziłem zrezygnowany.

-Smak?

-Truskawkowy.-  Powoli przetworzyłem fakty. Wziąłem poduszkę do ręki.- Sio! Jedź już!-   Rzuciłem w niego poduchą.

-Ej.- Odrzuciłem poduszkę.- Jadę już.- Ubrałem się i poszedłem do Nialla by miał oko na brązowookiego jak mnie nie będzie.

Przytuliłem się do poduszki i obrażony zakopałem się pod kołdrą mamrocząc oszczerstwa w stronę Zayna.

Sprzedałem towar. Kupiłem auto, zamówiłem tort. I później powie, że nie mam serca. Wróciłem do domu po 2 godzinach. Wszedłem do pokoju Liama.

Z łóżka sturlałem się na podłogę. Jest fajniejsza.

-Co ty robisz?- Jeszcze mu nie przeszło?

-Leżę.

-Ale czemu na podłodze?

-Bo łóżko mi się znudziło.

-A tyłek już nie boli? Masz swój jogurt.

-Boli.- Zachlipałem sztucznie. Wyciągnąłem łapkę po jogurt.

- Dostaniesz, ale nie tak szybko.- Cofnąłem rękę.

Podniosłem głowę i niezadowolony zmrużyłem oczy.

-Co się tak patrzysz? Do łóżka.

Wdrapałem się na łóżko wydając różne dźwięki z bólu.

Uśmiechnąłem się.- Trzymaj. Był Niall?

-Był. Albo nie. Nie wiem.- Przyjąłem jogurcik.- Długo cię nie było.

-Pij nie marudź. Jak nie wiesz czy ktoś tu wchodził?

-Nie zwróciłem uwagi... Jego się pytaj.- Zacząłem pić, oczywiście upaprałem się tym na brodzie.

-Uważaj na pościel. - Czy mi się zdaje czy się uwstecznił? Wyszedłem z pokoju kierując się do Nialla. Jego pokój był pusty. A tak zgłodniał. Faktycznie grzebał w lodówce. Podszedłem do niego po cichu i wystraszyłem. Biedak mleko rozlał. Następnie dostał opierdol, że nie był sprawdzić co z tym idiotą z obolałym tyłkiem.

Dopiłem, wytarłem się w tył poduszki i odstawiłem opakowanie.

Akurat wszedłem do pokoju.- Ja tego prał nie będę. Idź do łazienki się umyć z tego.

-Iść? Przykro mi funkcja luksusowa niedostępna do jutrzejszego poranka.

-Radzę ci zapierdalać. Jeść, pić mogę przynosić ale w łóżko lał nie będziesz i smarował go jogurtami.

Baaaaaaaaaaaaardzo niezadowolony ruszyłem w stronę łazienki. Chyba nie muszę wspominać o jękach bólu jakie temu towarzyszyły. A w połowie drogi poczułem stróżkę krwi spływającą po nogach. Pięknie.

Jęczy jak baba. Wziąłem go na ręce i zaniosłem do łazienki.

-No co ja poradzę że boli?- Zmyłem z siebie resztki jogurtu.

Wlałem mu do wanny wodę.- Właź.

Ściągnąłem bokserki i krzywiąc się przy wchodzeniu wlazłem do wanny.

-Kaczusie chcesz? Dalej myj się i po sprawie.

Szybko się namydliłem i spłukałem pianę.

Podałem mu ręcznik.

Wstałem, znowu się krzywiąc i wytarłem. Wyszedłem z wanny.

Wziąłem go na ręce i zmierzałem ku jego azylu. Niestety musiał napatoczyć sie Lou.

Tak się cieszę że jestem zmuszony spotykać ludzi, których nie chcę spotykać, nago.

-O książę nosi sługę.- Zacmokał. - Dzień dobroci dla brązowookich, a nienawiści do niebieskich paczałek. Ups. Narażasz się.- Wyciągnąłem go.

Gdy go mijaliśmy prychnąłem coś obraźliwego o gumochłonach.

Weszliśmy do pokoju.- Co mówiłeś do Louisa?

-Że jest głupim gumochłonem.

-Czym?

- Gumochłon. Nie wiem co to.

Zaśmiałem się.- Nie lubisz go?

-Za często na nas wpada.-Prychnąłem.

-No tu mieszka. Nic dziwnego.

-Reszta na nas nie wpada.

Też racja.- Sugerujesz, że robi to specjalnie?

-Sugeruję.

-Może. On... chyba wiem czemu tak robi.

-Czemu?

-Myśli, że się zakochałem. Nie często ktoś zostaje dłużej niż noc.

- Mówiłem, że jest idiotą. Mam się czuć wyróżniony z tego powodu?

-Czuj się jak chcesz. Nie często ktoś widzi jak zabijam.

- I kolejny zaszczyt jaki mi przypadł.- Zaśmiałem się.

Może się już zamknę.

-Bardzo jestem ciężki? - I niech mi ktoś teraz powie że nie zachowuję się jak baba. Bycie bi z pewnością mi nie służy.

-Jak słoń. Może sprzedam cię do zoo?

-Ty też się nadajesz.- Wyszczerzyłem zęby.

-Nie zaczynaj. Chyba nie chcesz trafić do prosektorium.

- Nie mam nic do prosektorium, ale tutaj podoba mi się bardziej.

-Szczególnie, że masz możliwość patrzenia na mnie.

-Jeden z powodów.- Przyznałem.

-Z takim wyglądem musisz czuć się źle przy mnie.

- Wredny. Czuję się całkiem dobrze, aż tak źle nie wyglądam.

-Oj no wiem. Ale do mnie ci daleko.- Puściłem oczko.

- Tak, tak.- Zachichotałem.

-A mogłem zostać modelem.- Westchnąłem cicho.

-Mniejsza kasa. I dieta.

-Żadna dieta. Jestem perfekcyjny. Kasa może i mniejsza, ale ciebie moje finanse nie powinny interesować.

-Perfekcyjny niczym perfekcyjna pani domu.

-Jestem od niej lepszy.

-Ta, już sobie ciebie wyobrażam w takim fartuszku.

-Bardzo seksownie wyglądam?

- Niestety jesteś z tych, na których nawet strój klauna wygląda zajebiście.

-Muzyka dla mych uszu. Kontynuuj.

- Chciałbyś.

-Tak jak ty chciałbyś takiego chłopaka.

- Ta, pomijając wszystkie twoje wady...

-Niby jakie?

-Mordujesz ludzi, jesteś wredny, taki trochę z ciebie narcyz, nieprzewidywalny jesteś i na dodatek pewnie nie wytrzymałbyś długo z jedną osobą? Oraz tryniliard innych.

-Wytrzymałbym.- Mruknąłem niezadowolony z tego stwierdzenia.- Nie zabijam ot tak sobie. Z porywczością mogę się zgodzić.

-Jakoś nie chce mi się wierzyć w to pierwsze.

-Jeśli będzie dobra w łóżku. Tyle się liczy.

- Hmph. Jak uważasz.

-A ty uważasz, że seks się nie liczy tak?

-Liczy się, ale nie chodzi tylko o to. Dość naiwny sposób myślenia, wiem o tym.

-Jeszcze wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia i kupidyna.

- Jak już mówiłem zdaję sobie sprawę z tego jak naiwne i głupie, nie musisz mnie uświadamiać. Nie, nie wierzę w takie rzeczy.

-Yhym. To kiedy się zakochujesz?

-Nie wiem. Zależy od osoby.

-A ja?- Mruknąłem mu do ucha.

Odsunąłem od niego głowę.

-Odpowiedź.

-Nie chcę.

-Ja chcę.

-To pierwszy raz w życiu, w którym nie dostaniesz tego czego chcesz?

-Odpowiedz. Nie chcesz bym się zdenerwował.

-Wiadomo, mimo wszystko lubię ten padół łez, a denerwowanie ciebie kończy się na cmentarzu.- Prychnąłem.

-Mniej więcej. To?

-Daj spokój.

-Czemu?

- Bo nie chcę ci odpowiadać?

-A ja chcę to usłyszeć.

-A co dokładnie chcesz usłyszeć?- Prchy.

-Odpowiedź na moje pytanie, skarbie.

-Nie mów do mnie skarbie.

-Znowu zaczynasz? Odpowiedz i będzie po sprawie.

-A mogę odpowiedzieć że nie wiem?

-Masz odpowiedzieć tak jak czujesz. Więc raczej, nie?

- Nie o to chodzi... Po prostu nie jestem pewny... Nie myślałem o tym.

-I nie można było tak od razu?- Mam cel: rozkochać go w sobie. Nie może być to aż tak trudne prawda?

Wzruszyłem ramionami. Byłem lekko zarumieniony.

-Znów się rumienisz.- Zaśmiałem się.

-Nnie prawda!

-Przecież widzę.

Spuściłem wzrok.